Verhalen uit de praktijk

"Gebakken spons"

 

Het is een drukke, zonnige vrijdagmiddag als ik een erg bezorgde mevrouw aan de telefoon krijg....; "ja hallo, ik was net aan het wandelen met mijn hondje en nu zag ik nog net dat hij een gebakken spons naar binnen heeft gewerkt, je weet wel, zo'n ding waar je de laatste tijd allemaal gruwelijke dingen over leest op internet en vooral facebook..."

Ik, mij vorige week nog afvragende of die verhalen over de gebakken sponzen nu echt wel waar zijn, probeer mijn argwaan over dit feit nog even voor me te houden. ,,Ach jee, en wanneer is dit gebeurd mevrouw?"

Mevrouw vertelt volledig in paniek dat ze net met de hond aan het wandelen was en echt zeker weet dat de hond een spons te pakken had!

Ondanks dat ik nog steeds mijn twijfels heb of het hier werkelijk om een gebakken spons gaat, lijkt het mij verstandig om te bellen met het RIVM vergiftigingencentrum. Onze steun en toeverlaat wanneer wij als paraveterinairen of artsen het ook niet meer weten. Ik beloof mevrouw zo snel mogelijk terug te bellen nadat ik het RIVM gesproken heb, om te weten of we de hond nu wel of niet moeten laten braken. Gelukkig krijg ik er snel iemand aan de telefoon... een gebakken spons mevrouw? Bedoelt u een huishoudspons die, euh, gebakken is?" Ja, precies meneer, die bedoel ik. "Nou, daar heb ik werkelijk nog nooit van gehoord..., maar ik denk dat het onschadelijk is voor de hond, dus ik zou hem zeker niet laten braken. Hij krijgt er hooguit misschien wat buikpijn van..."

Omdat ik niet echt het idee heb dat deze meneer helemaal begrijpt hoe serieus ik dit moet nemen, wimpel ik hem snel af met een "dankjewel, ik weet voldoende"! Maar het zit mij op z'n minst lekker, dus ik besluit onze eigen dierenarts te bellen die een middagje vrij heeft. De dierenarts die aan het werk is hoef ik hier op dit drukke moment van de dag even niet mee lastig te vallen denk ik...

Nadat ik de dierenarts een korte samenvatting heb gegeven van het verhaal hoor ik heel resoluut aan de andere kant van de lijn; "laten braken!!" Kijk, daar kan ik wat mee! "Dankje, doei!" en ik hang weer op.

Snel bel ik de eigenares van de hond weer op, die inmiddels wat is bekomen van de schrik. Ze vertelt me dat ze gelukkig nog een stukje heeft kunnen vinden in het gras. Dat is mooi, want ik ben heel erg benieuwd wat nu de boosdoener is! Ik besluit daarom de mevrouw naar de praktijk te laten komen. Of de hond moet braken kunnen we dan op de praktijk wel beslissen.

Een kwartiertje later arriveren hond en eigenaar op de praktijk....inclusief een zakje met inhoud. De vrouw overhandigt mij het zakje, nog steeds overtuigd dat het hier om een gebakken spons gaat. Maar wat ik zie is allerminst een gebakken spons! Ja, het ruikt gebakken, maar het is zacht en het ziet er eerder uit als een cake. Dat is positief, want een cake kan makkelijk door de darmen heen, net als gewoon voedsel, denk ik nog. Misschien is het dan toch niet nodig om de hond te laten braken. Omdat ik hier zeker van wil zijn loop ik met de aanwinst de spreekkamer binnen waar de dierenarts bezig is met een afspraak. Ik had haar tussen de afspraken door al even op de hoogte gebracht van wat er gaande is, dus ook zij is erg benieuwd. "Maar dit is geen spons..." nee, dat had ik ook al gezien, maar wat is het wel? "Tja, het ziet er uit als cake, het ruikt naar....gebakken cake, maar...mmm,...."Even zie ik een lichte twijfel opkomen bij de dierenarts en daarna een knikkend hoofd... "dit is space-cake!" Op de een of andere manier ben ik verbaasd over de overtuiging van haar antwoord. "Serieus?" vraag ik, bewonderend kijkend naar het zakje en daarna weer naar de dierenarts. Een seconde later realiseer ik mij dat de kans vrij groot is dat ze er verstand van heeft, aangezien ze een nogal jonge dierenarts is die natuurlijk enkele jaren een roerig studentenleven heeft gehad. Ikzelf heb wat dat betreft geen idee! Aangezien honden van wiet erg ziek kunnen worden, wordt er dus besloten de hond wel te laten braken. "Vertel jij het aan de eigenaar? Ik kom er zo aan", zegt de dierenarts.

Zodra ik de wachtkamer binnenloop, zie ik dat niet alleen de eigenares van de hond, maar ook andere wachtenden heel benieuwd zijn naar onze conclusie. Zo'n verhaal gaat altijd snel in een wachtkamer. "Nou mevrouw, volgens onze dierenarts is het space-cake. Dit betekent dat we de hond wel laten braken, aangezien hij hier wel ziek van kan worden". De eigenaresse, erg opgelucht dat het toch geen spons is, kan er inmiddels om lachen en vraagt of ze nog eens mag ruiken aan het zakje. Hoewel de cake niet naar wiet ruikt, bevestigd een andere wachtende dat het hier inderdaad om space-cake gaat. Haar zoon maakt er nog wel eens eentje, dus ze weet precies hoe het ruikt. De meneer naast mij vind het maar wat interessant dat hij zodadelijk kennis mag maken met een dierenarts die hier verstand van heeft. Hij begint er bijna van te blozen!

De hond mag inmiddels mee naar de behandelkamer en krijgt er een prikje. Terwijl ik de eigenares een kopje koffie geef, hoor ik dat er haast geboden is met een papieren onderlegger. Enkele seconden later begint het heerlijk naar gebakken cake te ruiken. Het ziet er alleen veel minder smakelijk uit dan dat het ruikt...

Als de hond na het braken weer wat fitter van zich af begint te kijken komt de dierenarts nog een keertje langs voor de laatste check. Alles oké om naar huis te mogen. En zo loopt het toch allemaal weer goed af. Het hondje is misschien wat verbijsterd dat hij misselijk werd van iets lekkers, de eigenares is blij dat de inhoud van het zakje bij ons in de prullenbak ligt en wij op de praktijk zijn opgelucht dat het weer niet om een gebakken spons gaat....

 

 

© 2017 Invert ontwerp